دوستت دارم

می گویی بلند تر

               صدایت نمی رسد

فریاد می زنم :

       دوستت دارم

اما تو

          نشنیده رد می شوی

  تا شاید باد صدایم را به گوشت برساند

من هر شب

       تیغی زیر بالشم

                      می ذارم

به امید اینکه صبح

                  فرسودگی جسمم را با خون بشویم

من هر شب می میرم

وصبح

با طلوع ثانیه ها بیدار می شوم

تا تو را

تو را که میان اشعارم

                مخفی کرده ام

بیدار کنم

 و بگویم

می بینی

یک روز دیگر هم

بی تو گذشت

خیز از جا پی ازادی خویش    

خواهر من ز چه رو خاموشی

خیز از جا که باید زین پس      

خون مردان ستمگر نوشی

کن طلب حق خود ای خواهر من    

از کسانی که ضعیفت خوانند

از کسانی که به صد حیله و فن   

گوشه ی خانه تو را بنشاندند

تا به کی در حرم شهوت مرد    

 مایه ی عشرت و لذت بودن

تا به کی همچو کنیزی بدبخت  

  سر مغرور به پایش سودن ؟

باید این ناله ی خشم الودت     

 بی گمان نعره و فریاد شود

باید این بند گران پاره کنی     

  تا تو را زندگی ازاد شود

خیز از جا و بکن ریشه ی ظلم  

راحتی بخش دل پر خون را

جهد کن جهد کن که تامین کنی 

بهر ازادی خود قانون را

فروغ فرخزاد

مترسک نیستم

   که هر کجا خواستی

              بایستم

و سکوت کنم

  دو دست داشته باشم

و یک پا

و دو چشم

     و لال 

             لال لال

نه من نیستم

بیا همین اول جاده

راهمان را جدا کنیم

می گویم به درک

           وقتی مرد احساس پیدا می کند

بگذار سگ هم

    شاعر باشد